Prezentacje coraz częściej towarzyszą wszelkim wystąpieniom. Nie tylko podczas konferencji, ale również na lekcji w szkole.

Często popełniamy błędy w konstrukcji slajdów, najczęstsze z nich to: za mała czcionka, przeładowanie poznawcze, elementy rozpraszające przekaz.

W tym wpisie kilka wskazówek z artykułu Roba McEntarffera i kilka dodanych z mojego doświadczenia wskazówek technicznych do tworzenia slajdów.

Para: slajd ważny i slajd pusty

Według badań nad kodowaniem podwójnym słuchacze/uczniowie nie są w stanie jednocześnie przetwarzać tekstu czytanego ze slajdu i rozumieć lub notować, co prelegent mówi. Wynika to z tego, że ludzie nie są wielofunkcyjni. Można temu zapobiec wyszczególniając slajdy z ważnymi komunikatami (np. niezbędną wiedzą) i zamieszczając pod nim slajd tak zwany „pusty”, jest to slajd przeznaczony na „konsumpcję” slajdu ważnego.

Zasada jest taka, że w czasie omawiania slajdu ważnego (udzielania odpowiedzi na pytania słuchaczy, oraz podawania przykładów przez prowadzącego prezentację), słuchacze nie robią notatek. Slajdy ważne mogą mieć specjalne oznaczenia, aby słuchacze je rozpoznawali i w czasie ich wyświetlania nie notowali.

Za slajdem ważnym pojawia się slajd pusty, bez przekazywania dodatkowej wiedzy, może to być wizualizacja przedstawionej na slajdzie ważnym  wiedzy, grafika, zdjęcie wzmacniające przekaz. Pusty slajd to sygnał dla słuchaczy, że nadszedł czas na podsumowanie wiedzy – zrobienie notatek, zapisanie wszystkiego, co warto zapamiętać.

Powrót do starych slajdów

Dla uczenia się niezwykle ważne są powroty do tego, co już jest znane lub poznane. Przedstawianie starych slajdów jest ćwiczeniem odzyskiwania. Dodanie starego slajdu do obecnego zestawu slajdów może pomóc wzmocnić zdolność uczniów do odzyskiwania ważnych informacji z pamięci długotrwałej.

Można wybrać slajd z poprzedniej lekcji ze zdjęciem lub diagramem odnoszącym się do jednego z ważnych zagadnień omawianych na tej lekcji i wstawić go do slajdów z bieżącej lekcji. Może to również być slajd z początku prezentacji, który nawiązuje do bieżącego slajdu. Gdy nauczyciel dojdzie w swojej prezentacji do tego starego slajdu (może to być np. tylko slajd „pusty”), może poprosić uczniów, aby zapisali lub powiedzieli, co on im przypomina.  Czym więcej przypominania, tym większe szanse na zapamiętanie.

Slajdy refleksyjne

Prelegent może po omówieniu slajdu poprosić słuchaczy o wypowiedzi, pytania itp. Może zachęcać ich do wypowiadania się, ale siłą rzeczy kontakt ze wszystkimi jest ograniczony.

Zamiast prosić uczniów/słuchaczy o podniesienie ręki, gdy zdecydują się coś powiedzieć, można zastosować slajdy refleksyjne:

1. Może to być slajd z kodem QR kierujący uczniów do Mentimetera
2. Może to być ankieta w goglach lub inna ankieta w internecie
3. Może to być również polecenia zapisania odpowiedzi na pytanie lub refleksji na karteczce i przyklejenie jej na plakacie (tak zwana wyjściówka).

Chodzi o to, aby każdy ze słuchaczy/uczniów miał szanse się wypowiedzieć.

Można poświęcić czas na zapoznanie się z wypowiedziami wszystkich uczniów i skategoryzować je.

Slajdy refleksyjne mogą być również poświęcone głosowaniu. Prelegent zdaje pytanie z kilkoma odpowiedziami (oznaczonymi literami), a uczestnicy wybierają odpowiednią literę, zapisują ją na kartce i kartkę podnoszą do góry. Wtedy widać, jak głosy się rozkładają. Jest to wtedy informacja dla słuchaczy – jak inni myślą i dla prelegenta – jak słuchacze rozumieją przekaz.

Slajdy konwersacyjne

Prezentacja może służyć również do tego, aby słuchacze ze sobą rozmawiali i omawiali zasłyszane wiadomości. Slajd poświęcony rozmowie może być specjalnie oznaczony, aby od razu było wiadomo, że służy wymianie myśli. Może być na nim pytanie do przedyskutowania. Czas przeznaczony na rozmowę może być zapowiedziany. Oszczędza to prelegentowi czas poświęcony na wyjaśnienia, gdyż słuchacze wymieniają się myślami podczas rozmowy.

Oprócz stosowania wymienionych slajdów warto pamiętać o wskazówkach techniczne do konstrukcji prezentacji.

1. Wielkość czcionki. Aby była odpowiednia trzeba stanąć na końcu sali i spróbować odczytać informacje na slajdzie. Tekst powinien być łatwo czytelny z każdego miejsca.
2. Ilość tekstu – zasada jest taka – im mniej tym lepiej. Slajd powinien być hasłowy, resztę dopowiada prelegent.
3. Grafika – jest bardzo potrzebna, gdyż koduje wiedzę, ale powinna być ścisłe związana z przekazem. Najlepiej, gdy dodatkowo pogłębia omawiane zagadnienie. Za dużo grafiki rozprasza, a poruszające się elementy nie pozwalają się skupić.
4. Numery slajdów – dobra praktyką jest nadanie slajdom numerów. Wtedy każdy slajd może być oznaczony dwoma liczbami, na przykład: 4/25, co oznacza, że jest omawiany 4 slajd z 25. Daje to słuchaczom informację, ile jeszcze pozostało do końca

Inspiracja artykułem Roba McEntarffera