Warto mieć w kieszeni kilka wypróbowanych sposobów na komunikację z uczniami. W tym wpisie 10 podpowiedzi.
- Oczy na tym samym poziomie
W rozmowie z uczniem (szczególnie w trudnej sytuacji) warto mieć oczy na tym samym poziomie wzrostu, co uczeń. Można kucnąć przy dziecku lub usiąść na stołeczku obok, aby oczy były na tym samym poziomie. Dzięki temu nikt nie góruje w rozmowie. Daje to uczniowi wrażenie, że on i nauczyciel działają wspólnie.
- Dzielenie się własnymi zainteresowaniami
Nauczyciel ma swoje hobby, zainteresowania i może się z nimi z uczniami podzielić. Pokazywanie i dzielenie się nimi z uczniami buduje porozumienie i nauczyciel staje się dzięki temu bardziej „ludzki”. Na przykład nauczyciel interesujący się muzyką może poprosić uczniów o wskazanie utworów, które specjalnie cenią.
- Po imieniu
Trzeba zwracać się do uczniów po imieniu, a jeszcze lepiej zapytać ich, jak chcieliby być nazywani. Można poprosić na początku roku szkolnego uczniów, aby zapisali na karteczce stojącej swoją nazwę i postawili na ławce. Wtedy imiona szybciej są zapamiętywane.
- Technika świateł
Służy ona pozyskaniu na bieżąco informacji, gdzie są uczniowie w procesie uczenia się. Najczęściej uczniowie mają do sygnalizacji trzy światła:
- Zielone – wszystko rozumiem/nie potrzebuję pomocy
- Żółte – mam pewne wątpliwości/mam pytania
- Czerwone – mało z tego rozumiem/potrzebuję pomocy
Można dodać inne kolory świateł w zależności od potrzeb, np. niebieskie – potrzebuję więcej czasu.
- Zadawanie pytań
Ocenianie kształtujące zaleca przy zadawaniu uczniom pytań stosować następujące zasady:
- określenia czasu na zastanowienie się uczniów nad odpowiedzią,
- pozwolenie na przedyskutowanie odpowiedzi w parach,
- losowanie uczniów do odpowiedzi.
- Dziękuję
Wyrażanie podziękowania jest bardzo dobrą metodą na okazywanie zaufania i porozumienia. Najlepiej dziękować zanim uczeń wykona polecenie nauczyciela. Może to wyglądać w ten sposób: „Proszę odłóż telefon, dziękuje ci bardzo”. Takie podziękowanie motywuje ucznia do wykonania polecenia.
- „i” zamiast „ale”
„Ale” neguje wszystko, co było przed nim. Uczniowie nie doceniają tego, co było przed „ale”. Na przykład zamiast powiedzieć: „Bardzo lubię, gdy jesteś na zajęciach, ale twoje zachowanie jest niedopuszczalne”. Lepiej powiedzieć : „Lubię, gdy jesteś na zajęciach i twoje zachowanie na nich musi się zmienić”.
- Zamiast „Nie” spróbuj „Czy możesz najpierw…”
Uczniowie często przerywają zajęcia pytaniem: „Czy mogę iść do toalety”. Przeważnie nie jest to realna potrzeba, ale wynik tego, że uczeń się nudzi lub nie chce wykonać zadania. Wtedy lepiej zastąpić odmowę zwrotem – „Czy możesz najpierw…” , na przykład: „Czy możesz najpierw napisać trzy zdania w swoim wypracowaniu?”.
Kluczem jest, aby prośba była niewielka, żeby uczeń faktycznie mógł wyjść z klasy, jeśli ma taka potrzebę.
- Dawanie przykładu
Najlepiej działa na uczniów przykład ze strony nauczyciela. Jeśli nauczycielowi zależy na tym, aby uczniowie zmieniali obuwie w szkole, to sam powinien też je zmieniać. Jeśli nauczyciel chce, aby uczniowie zostawili telefony przed salą lekcyjną, to sam też powinien zostawić swój
- Zauważania i docenianie
Docenianie to wielka siła napędowa motywacji do nauki. Nauczyciel może wprowadzić zwyczaj dla siebie, polegający na wypełnieniu trzech karteczek podczas lekcji dla różnych uczniów z docenieniem. Na koniec lekcji może je wręczyć uczniom. Mogą to być krótkie komunikaty, na przykład: „Doceniam to, jak pomogłeś sąsiadowi w rozwiązaniu zadania” lub „Dziękuję, że wywołałeś uśmiech na naszych twarzach swoim żartem” lub „Dobrze, że podejmowałeś dziś próby”. Takie karteczki są potem oczekiwane przez uczniów, i są przechowywane przez uczniów jako motywująca pamiątka.
To tylko 10 chwytów, każdy z nauczycieli ma ich wiele i dzięki nim buduje lesze relacje z uczniami.
Inspiracja artykułem Tylera Rablina
0 komentarzy